Oczyszczalnie ekologiczne tunelowe



Oczyszczalnie przydomowe, które są odpowiednio dobrane oraz dobrze wykonane są trwałe i mogą funkcjonować nawet kilkanaście lat, są tanie i proste w obsłudze. W tego typu zbiornikach obsługa przy standardowym użytkowani, tak naprawdę ogranicza się wyłącznie do wywożenia osadu raz do roku. Zbiornik jak i inne elementy oczyszczalni ścieków zostały wykonane z polietylenu, który jest twardy i odporny na czynniki chemiczne. Niska waga osadnika ułatwia transport, a także montaż.
Zbiorniki oczyszczalni umieszczone w gruncie nie wymagają izolacji cieplnej, a ich funkcjonowanie jest możliwe w różnych warunkach klimatycznych.

Podczas montowania oczyszczalni ścieków należy zwrócić uwagę na fakt, że jest to inwestycja długofalowa, której celem jest przyniesienie korzyści w dłuższym okresie czasu. Oczyszczalnia w porównaniu do szamba jest droższa w wykonaniu, jednak eksploatacja szamba jest znacznie droższa niż eksploatacja oczyszczalni przydomowej, co skutkuje, że po kilku latach taka oczyszczalnia przydomowa staje się zdecydowanie lepszą inwestycją.
Na samym początku należy ustalić najważniejszy parametr jakim jest pojemność oczyszczalni. Pojemność osadnika powinna zostać dobrana tak, żeby gwarantowała przetrzymanie ścieków, przez minimum trzy dobry.
Pojemność obliczamy mnożąc liczbę użytkowników przez 150 litrów (średnie, dobowe zużycie wody na 1 os.).
Zgodnie z wzorem, pojemność osadnika dla 4 osobowej rodziny powinniśmy liczyć w sposób następujący: 4 osoby x 150 litrów x 3 doby co daje nam 1800 litrów. Zaleca się aby uzyskaną wartość powiększyć o pewien zapas pojemności, ale oczywiście nie zaleca się stosowania osadników gnilnych o zbyt duże pojemności w odniesieniu do planowanej liczby użytkowników. Jeśli zbiornik gnilny będzie za mały to uniemożliwi prawidłowe podczyszczanie ścieków, natomiast zbyt duży, spowolni działanie bakterii beztlenowych żyjących w osadniku.

Sposób działania oczyszczalni ekologicznej tunelowej

Pierwszy etap oczyszczania to usunięcie ze ścieków substancji nierozpuszczonych w wodzie, który często nazywany jest podczyszczeniem ścieków. W osadniku gnilnym dochodzi do oddzielenia substancji lekkich takich jak oleje i tłuszcze (flotacja) tworzących tzw. kożuch od substancji cięższych opadających na dno zbiornika (sedymentacja) i tworzących tam osad. Zatrzymane w osadniku gnilnym zanieczyszczenia organiczne rozkładane są wstępnie na drodze procesów fermentacji beztlenowej.

Osadnik, który został prawidłowo wykonany oraz jest prawidłowo eksploatowany pozwala na usunięcie do 65 % zawiesin i 40% zanieczyszczeń organicznych. Po podczyszczeniu wstępnym, ścieki przepływają przez filtr do kolejnego etapu oczyszczania w tunelu rozsączającym, który jest zwany również tlenowym doczyszczeniem ścieków. Celem tego etapu jest usunięcie ze ścieków pozostałych rozpuszczonych w wodzie substancji organicznych. Na tym etapie wykorzystywany jest naturalny proces tlenowy, polegający na biochemicznym rozkładzie zanieczyszczeń. W tym celu wykorzystywane są głownie bakterie, dla jakich zawartość ścieków stanowi pokarm.



Proces oczyszczania żeby był skuteczny, musi trwać minimum 3 dni i własnie dlatego do prawidłowego działania małej oczyszczalni ścieków niezbędna jest właściwa objętość zbiornika gnilnego. Właśnie dlatego w celu dobrania prawidłowej pojemności osadnika gnilnego, należy przede wszystkim uwzględnić liczbę osób zamieszkujących gospodarstwo domowe, do którego przyłączana jest oczyszczalnia ścieków.

Objętość zbiornika stanowią:

– Ścieki przepływające przez osadnik (należy uwzględnić 3 dobowy okres przetrzymania), objętość gromadzącego się na dnie osadu, objętość kożucha tworzącego się na powierzchni.
– Ścieki odprowadzone z prawidłowo dobranego i właściwie eksploatowanego osadnika powinny być klarowne i kierowane
poprzez tunel rozsączający do gruntu – jest to najprostsze, najczęściej stosowane i bezpieczne pod względem sanitarnym. Nie wymaga zasilania energią elektryczną, ale potrzebuje określonej powierzchni i dobrze przepuszczalnego gruntu.

Tunel rozsączający

Budowa systemu oczyszczalni ścieków z tunelen rozsączającym jest bardzo prosta i dlatego nadaje się do samodzielnej instalacji, nie jest kłopotliwa podczas użytkowania. Istotę tunelu rozsączającego stanowi układ podziemnego rozsączenia wprowadzającego wstępnie oczyszczone ścieki do gleby – w celu ich dalszego oczyszczania biologicznego. Tunele umożliwiają infiltrację ścieków w gruncie na dużej powierzchni oraz ich oczyszczanie przez bakterie występujące w glebie. Zostają one oczyszczone dzięki sorpcji biologicznej, czyli zatrzymaniu składników chemicznych przy udziale drobnoustrojów glebowych i systemów korzeniowych roślin



Parametry techniczne tuneli

Waga: 11 kg/szt.
Podłączenia: fi 110; 160; 200; 315 mm
Dopuszczalne obciążenie na tunel do 7,5 t krótkotrwale; do 3,5 t długotrwale
Minimalne przykrycie gruntem przy braku obciążenia ruchem samochodowym.: 0,25 m
Minimalne przykrycie gruntem przy obciążeniu ruchem samochodowym.: 0,50 m
Maksymalna głębokość instalacji: 2,5 m
Materiał: PP polipropylen

Tunele rozsączające posiadają lekką i wytrzymałą konstrukcję, która jest zaprojektowana tak aby ścieki w niej mogły rozsączać się w 3 kierunkach. Tunel posiada objętość magazynującą o wartości 300 litrów, co zastępuje około 800 kg żwiru lub 36 metrów rury drenarskiej. Tunel wytrzymuje 3,5 t/m2 długotrwałego obciążenia, co pozwala na instalowanie go pod obszarami przeznaczonymi dla ruchu samochodów osobowych.
1 tunel= 38 m rur drenarskich = 3 osoby.

Wentylacja

W zbiornikach zachodzą procesy fermentacyjne, jakich rezultatem są gazy o wyjątkowo nieprzyjemnych właściwościach zapachowych. Należą do nich w szczególności dwutlenek węgla, metan, siarkowodór. Tworzone gazy muszą zostać odprowadzone z osadnika. Najlepszą metodą odprowadzania gazów jest wyprowadzenie komina wentylacyjnego na poziomie kanalizacji sanitarnej ponad dach budynku ( powyżej kalenicy). Bardzo ważne jest, żeby nie zwężać średnicy odprowadzenia wentylacji dlatego że może to spowowodwać wydzielanie paskudnych zapachów na skutek zaburzenia naturalnego ciągu wentylacyjnego od nawiewek na zewnątrz przez zasobnik, aż do wylotu ponad dach. Dopuszczalne jest wykorzystanie wywiewek tunelu rozsączającego o śr. 50 mm. W przypadku kiedy nie ma stworzonego odpowietrzenia domowych urządzeń sanitarnych powinno się wyprowadzić instalację wentylacyjną wychodzącą ponad dach, ciągnąc ją po ścianie budynku (min. 80cm ponad krawędź najwyższego okna).

Konserwacja przydomowej oczyszczalni

Wszystkie elementy instalacji muszą wykonywać pracę poprawnie, żeby w odpowiednim stopniu oczyszczać ścieki. Trzeba zatem dołożyć wszelkich starań, aby przydomowa oczyszczalnia była poprawnie eksploatowana poprzez jej użytkowników. Wiąże się to także z właściwym konserwowaniem poszczególnych części oczyszczalni. Powinno się pamiętać, żeby opróżnianie zbiornika gnilnego odbywało się po tzw. pełnym stanie. Znaczy to, że w trakcie opróżniania zbiornika trzeba wypełnić go czystą wodą, ponieważ zasobnik zawsze powinien być pełny. Pozwala to na szczegółowe wypłukanie jego wnętrza a także wyklucza zagrożenie zgniecenia pustego zbiornika na skutek parcia gruntu.

Częstotliwość i zakres czynności konserwacji ekologicznej oczyszczalni.

Urządzenia

Czynności

Częstotliwość raz na …

1 miesiąc

6 miesięcy

2 lata

Osadnik gnilny

Wypróżnianie osadnika gnilnego

x

Płukanie filtra z puzzolaną

x

Tunel

Weryfikacja i czyszczenie studzienki rozdzielczej

x

WC

Stosowanie biopreparatu

x

Do wyczyszczonego zasobnika powinno się wsypać podwójną dawkę biopreparatu. Dzięki temu odbudowanie się środowiska bakterii będzie znacznie szybsze i umożliwi to natychmiastowe działanie oczyszczalni.

UWAGA! Zdecydowanie zakazuje się wchodzenia do zbiornika oraz nachylania się nad nim w niewielkiej odległości. Wytwarzane gnilne gazy (metanol, dwutlenek węgla) w trakcie procesów mogą stanowić zagrożenie.

Biopreparat

Naturalne procesy powstania właściwiej jakościowo oraz ilościowo flory bakteryjnej mogą być długotrwałe, z tej racji niezwykle istotne jest wprowadzenie na początku działania oczyszczalni aktywatora biologicznego. Biopreparaty są substancjami zawierającymi zasuszone kolonie bakterii. Ich wykorzystanie przyspiesza mineralizację osadu a także wpływa na zredukowanie jego objętości. Biopreparaty występują w postaci proszku, płynu oraz tabletek.

Badanie przepuszczalności gruntu

W celu przetestowania przepuszczalności gruntu trzeba dokonać Test Perkoalacyjny.
Warunki wykonania testu:
Do głębokości projektowanego rozsączenia robimy wykop bez naruszania naturalnej struktury gruntu. Na dnie odkopanego wykopu robimy dołek jakiego wymiary to 30 cm x 30 cm zaś głębokość to plus minus 15 cm, następnie wlewamy do niego 10 l wody. Odczekujemy 5 minut po wsiąknięciu w ziemię. Później wlewamy do otworu 12,5 l wody. Mierzymy czas wsiąkania wody w ziemię i zapisujemy tak otrzymane wyniki.

Klasa Przepuszczalności

Czas wsiąkania całej objętości wody

Czas wsiąkania 10 mm wody

Rodzaj gruntu

A (bardzo dobrze przepuszczalne)

Mniej niż 2 minuty

Mniej niż 12 sek.

żwiry, pospółki, rumosz, spękane skały

B (dobrze przepuszczalne)

Od 2-18 minut

Do 12 – 1,5 minuty

piasek gruby i średni

C (średnio przepuszczalne)

Od 18 – 180 minut

Od 1,5 do 13 minut

piasek drobny, less

D (słabo przepuszczalne)

Od 180 – 780 minut

Od 13 – 60 minut

piasek gliniasty i pylasty

E (nieprzepuszczalne)

Powyżej 780 minut

Powyżej 60 minut

gliny piaszczyste, gliny, iły